คนฉลาด ชอบเข้าสู่เฉพาะสถานการณ์ที่ควบคุมได้ จึงมีสถานการณ์เพียงน้อยนิดที่เหมาะสม ชีวิตมีความเสี่ยงต่ำ แต่สำเร็จเพียงเล็กน้อย

          คนเจ้าปัญญา บริหารความเสี่ยง ควบคุม ปรับจุดหมุน กระจาย และสลายความเสี่ยง บริโภคคุณค่าแล้วคายกากภัยทิ้ง จึงสำเร็จได้ง่ายแม้ในความยากยิ่ง

          คนโง่ รอให้ความสำเร็จมาหา อาจต้องรอหลายชาติกว่าจะพบสักครั้ง

         คนฉลาด เดินไปหาความสำเร็จ จึงมีโอกาสพบบ้าง แม้ต้องเหนื่อยยาก

          คนเจ้าปัญญา ปักหลักสร้างความสำเร็จ หากสร้างเป็นย่อมสำเร็จแน่ และเหนื่อยน้อยกว่า

          คนโง่ ปล่อยใจตนเอง จึงไหลไปตามสิ่งเร้า กลายเป็นทาสของสถานการณ์

          คนฉลาด ขังใจตนเอง ไม่ไหลไปตามสิ่งเร้า จึงเป็นอิสระจากสถานการณ์ แต่เป็นทาสตัวเอง

          คนเจ้าปัญญา ชำระใจตนเอง บริสุทธิ์กว่าสิ่งเร้าและตนผู้ถูกเร้า จึงเป็นอิสระเหนือสิ่งทั้งปวง

          คนโง่ ชอบทำชีวิตให้ยุ่งยาก ด้วยการประกอบตัวแปรที่ไม่จำเป็นมากมาย กว่าจะสำเร็จได้ แต่ละอย่างจึงแสนเข็ญ

          คนฉลาด ชอบทำชีวิตให้เรียบง่าย ด้วยการผสานเฉพาะตัวแปรที่สำคัญและจำเป็น จึงสำเร็จง่าย สบายๆ

         คนเจ้าปัญญา ชอบทำชีวิตให้อยู่เหนือเงื่อนไข ด้วยการสลายอิทธิพลของตัวแปร แล้วใช้อำนาจในการสร้างความสำเร็จโดยตรง ทุกอย่างจึงเป็นไปดังใจหมาย

         คนโง่ ดิ้นรนเพื่อการดำรงอยู่ จึงอยู่ต่อไปแม้โง่งมและบรมทุกข์

          คนฉลาด ดิ้นรนเพื่อการพัฒนา จึงมีชีวิตเจริญก้าวหน้าโดยลำดับ

          คนเจ้าปัญญา ดิ้นรนเพื่อความเป็นอิสระ บริสุทธิ์ จึงหลุดพ้นโดยลำดับ

          คนโง่ งุ่มง่ามแสวงหาคุณค่าภายนอกตน ยิ่งพบมากก็ยิ่งหเนว่าตนด้อยค่า จึงยอมตนเป็นทาสสิ่งต่างๆ ภายนอก

          คนฉลาด งุ่นง่านแสวงหาคุณค่าในตน ยิ่งพบมากก็ยิ่งเห็นว่าตนล้ำค่า จึงหลงตน กลายเป็นทาสตัวเอง

          คนเจ้าปัญญา ย่อมแสวงหาคุณค่าสากล ยิ่งพบมากก็ยิ่งเห็นความธรรมดาในทุกสิ่ง จึงมี เป็น และบริโภคทุกสิ่งเหมือนไม่มี ไม่เป็น

          คนโง่ เพราะเลี้ยงความประมาท ด้วยคิดว่า "ช่างมัน" จึงพลาดซ้ำซากอยู่เรื่อย

         คนฉลาด บ่มเพาะความรอบคอบด้วยคติที่ว่า "คิดให้ดีก่อนทำ" จึงพลาดน้อย แต่ก็ชักช้าอย่างยิ่ง และบ่อยครั้งคิดมากจนไม่กล้าทำอะไรเลย

          คนเจ้าปัญญา ปลูกฝังสติ "รู้ รู้ชัด" ในจิตสำนึก แล้วรู้ลึกความเหมาะสมในแต่ละสถานการณ์ จึงสำเร็จอย่างพอดีกับภาวะตามเวลาอันเหมาะสม

          คนโง่ เห็นทุกข์เป็นสุข จึงรักษาทุกข์ไว้ ด้วยสำคัญว่าเป็นสุขหรือน่าจะนำสุขมาให้ ยิ่งรักษาก็ยิ่งทุกข์ และระทมร่ำไห้

          คนฉลาด เห็นทุกข์เป็นทุกข์ แล้วต่อสู้อยู่ในท่ามกลางความทุกข์ ยิ่งพยายามก็ยิ่งพบความไม่น่าพึงพอใจ และท้อแท้เรื่อยไป

          คนเจ้าปัญญา เห็นทุกข์เป็นของไร้สาระ จึงโยนทิ้งไปเสีย จึงเป็นอิสระ โปร่ง เบาสบายยิ่งนัก

        แล้วคุณล่ะ จะเลือกเป็นคนประเภทไหน...?!?